Zobacz ten artykuł na Liturgia.pl » Ubi caritas et amorStanisław Nowak OP Niezwykły hymn Ubi caritas et amor, towarzyszący obmywaniu stóp dwunastu mężczyznom w czasie wielkoczwartkowej Liturgii Wieczerzy Pańskiej, podprowadza nas do największych tajemnic naszej wiary: wewnętrznego życia Trójcy Świętej oraz uniżenia Boga w Jezusie.
Ten gest przywołujemy w czasie wieczornej Liturgii Wielkiego Czwartku, kiedy celebrans obmywa stopy dwunastu mężczyznom. W tym czasie cały zgromadzony lud modli się pieśnią Ubi caritas et amor. Jest ona nie tylko elementem jednoczącym wiernych, ale także wymownym komentarzem wydarzenia, które ma miejsce przy ołtarzu. Sam hymn został napisany, aby jednoczyć wspólnotę Kościoła na fundamentalnym poziomie w trudnych czasach sporów teologiczno-doktrynalnych.
Miłość nawet oddalonych łączy w sobie,A niezgoda może zerwać więź wśród bliskich;Trwając razem bądźmy przeto jednomyślni,By wspólnota nie uległa podziałowi.- Gdzie miłość życzliwa i święta – tam jest Bóg!(...)Gdy się tutaj gromadzimy, jedno bądźmy;Zgodność ducha niech zachowa nas od różnic,Aby zgasły gniewy, spory i zawiści,A prawdziwie między nami stanął Chrystus.- Gdzie miłość życzliwa i święta – tam jest Bóg! Aby wzmocnić swoje orędzie skierowane do dygnitarzy, św. Paulin nasącza cały utwór treścią ewangeliczną, a przede wszystkim osadza go w kontekście Wieczerzy Pańskiej według św. Jana. Trudno o lepsze osadzenie hymnu wzywającego do miłości braterskiej.
Patriarcha Paulin przywoła słowa św. Pawła: Jeśli ktoś miłości nie ma wszystko stracił/ I przebywa pośród śmierci mrocznych cieni (por. Hymn o miłości 1Kor 13,1), ukazując pustkę i bezsensowności życia bez amor i caritas. Gorąco zachęca, by szukać jedności w zgromadzeniu, bo tego pragnie Jezus (por. Mt 18,20) i w ten sposób sprowadzamy pośród nas Jego obecność: Jasne słowo Pan skierował do nas wszystkich:Jeśli imię Moje razem was zgromadzi,Choćby trzech lub dwóch jedynie, miejcie pewność,ze pośrodku Ja sam będę między wami.– Gdzie miłość życzliwa i święta – tam jest Bóg! (tłum. ks. Krzysztof Bardski) Jezus, aby zjednoczyć na nowo Kościół, nieustannie obmywa stopy wierzących. Sprowadza potęgę Bożej miłości do prostego gestu sługi i niewolnika, wcale jej przy tym nie umniejszając. Dlatego jesteśmy zaproszeni, by z wiarą przyjąć słowa: Ubi caritas et amor, Deus ibi est. To jest wezwanie do realizacji Bożego pragnienia bycia we wspólnocie. Przez przyjęcie Sakramentu Eucharystii i Sakramentu Pojednania zgadzamy się stawać Jego uobecnieniem, realną manifestacją Bożego życia. Skomentuj ten artykuł na Liturgia.pl » |