Votum Aleksa
Niegdyś fundowanie kościołów czy kaplic nie było niczym niezwykłym, prawie każdy ze znamienitych i zamożnych rodów szlacheckich, a także osoby prywatne starały się wybudować kościół lub kaplicę na terenach do nich należących. Powody takich fundacji były różne, często była to chęć gloryfikacji Boga, ale w grę wchodziły także inne pobudki ‒ nie zawsze religijne ‒ jak na przykład chęć utrwalenia dla przyszłych pokoleń swojej osoby, podkreślenie własnej zamożności lub pobożności.
Często pojawiały się także świątynie czy kapliczki budowane jako wota dziękczynne, będące podziękowaniem za przywrócenie zdrowia lub otrzymaną łaskę. Wszystkie te budowle były symbolem głębokiej wiary ich fundatorów i budowniczych.
Współcześnie tradycja fundowania miejsc kultu przez osoby prywatne praktycznie zanikła. Okazuje się jednak, że nie do końca. Przykładem współczesnej fundacji prywatnej jest niewielki drewniany kościółek ‒ Votum Aleksa w Tarnowie nad Wisłą, w woj. mazowieckim. Fundator, o którym wiadomo jedynie, iż jest pisarzem mieszkającym w tej miejscowości, chciał przywrócić wsi miejsce kultu i kontemplacji. Chciał także przywrócić ciągłość istnienia kościoła w Tarnowie, bowiem podczas wojny zniszczony został drewniany kościół wybudowany tam jeszcze w XVII wieku. Realizację tego przedsięwzięcia powierzono Marcie i Lechowi Rowińskim z warszawskiej pracowni Beton. W ten sposób powstał projekt skrajnie minimalistycznego kościoła wpisanego w nurt historyczno-symboliczny, a jednocześnie jedna z pierwszych tego typu realizacji Polsce.
Kościółek jest niewielki, jego wymiary to: 480x1200x900 cm, i znajduje się na wysokiej skarpie w bezpośrednim sąsiedztwie Wisły. Jest bardzo wysmukły, wysoki, i mimo iż niewielki, dzięki zastosowaniu skomplikowanej konstrukcji belkowej widocznej od wewnątrz sprawia niezwykle przestrzenne wrażenie. Bryłę świątyni stanowi dwuspadowy dach sięgający do samej ziemi. Został on pokryty tradycyjnym osikowym gontem, natomiast cała konstrukcja oparta została na płycie z żelbetu.
W świątyni nie ma okien, jedynym źródłem światła naturalnego jest całkowicie przeszklona ściana szczytowa (przy realizacji której zastosowano szkło akrylowe). Można przez nią zobaczyć Wisłę i nadrzeczny krajobraz, który stanowi niezwykłe, a jednocześnie całkowicie naturalne tło dla drewnianego ołtarza. Forma tego kościoła jest niezwykle prosta, a zastosowanie drewna sprawia, iż nowo powstała świątynia jest naturalną kontynuacją niegdyś istniejącego na tych terenach kościoła. Zresztą wykorzystanie drewna i prostota były niejako wymogami fundatora, dzięki temu budowa nabrała także społecznego wymiaru, ponieważ mogli się w nią zaangażować lokalni wykonawcy i mieszkańcy wsi.
Zdjęcia dzięki uprzejmości www.beton-on.com
Zobacz także
-
Liturgia w soczewce: XXII niedziela zwykła, rok...
„Liturgia w soczewce” to propozycja komentarzy do tekstów liturgii niedzielnej Mszy świętej, byśmy mogli jeszcze... więcej
-
Gidle: Wrześniowe warsztaty pieśni maryjnych Sanktuarium Matki...
W sobotę 28 września 2024 ojcowie dominikanie organizują jednodniowe warsztaty śpiewu liturgicznego do Sanktuarium Matki... więcej
-
Liturgia w soczewce: XXI niedziela zwykła, rok...
„Liturgia w soczewce” to propozycja komentarzy do tekstów liturgii niedzielnej Mszy świętej, byśmy mogli jeszcze... więcej
-
28 wrz
Gidle: Wrześniowe warsztaty pieśni maryjnych Sanktuarium Matki Bożej Gidelskiej
W sobotę 28 września 2024 ojcowie dominikanie organizują jednodniowe warsztaty… więcej